Het valt nogal niet mee: goed beginnen en goed eindigen.

Tijdens de repetitie: de koorleden blijven maar kletsen. Dus de dirigent denkt: ‘weet je wat, ik begin gewoon vast met het intro op de piano, en als ze moeten inzetten houdt het geklets vanzelf op’. Een snelle oplossing, en het werkt.
Evenzo met het einde. Meestal begint de evaluatie al vóórdat de laatste noot definitief heeft uitgeklonken. “Hoe zat dat nou bij die modulatie?” en “Zijn we nou gezakt?!”

Maar met het intro is het muziekstuk natuurlijk al begonnen, en ook de paar tellen na het slotakkoord horen er nog bij.
Als je in de repetitie niet oefent alsof begin en einde erbij horen, moet je optreden met een koor dat niet goed weet wat ze met die momenten aanmoeten. Bij het intro zien ze eruit alsof ze ‘op hun beurt staan te wachten’, en op het einde kijken ze onzeker de ruimte in. En dat is jammer, want hoe prachtig je dan ook gezongen hebt, je geeft de muziek dan niet de plek en de aandacht die het verdient, je haalt je eigen prestatie onderuit.

Wen jezelf er als koor dus aan dat je je focust vóórdat de eerste noot geklonken heeft, en sluit af door een duidelijke punt te zetten. Start in stilte en concentratie en eindig in stilte en concentratie. Pas als het applaus even geklonken heeft kun je ontspannen, en genieten van je succes. Ook al is die in de repetitie maar denkbeeldig.
De evaluatie kan beginnen.

Laatst was ik bij een dubbelconcert van Tous les Oiseaux d’Europe en Leeuwenhart.  Het begon meteen goed. Fier en vlot kwam het eerste koor op, midden door de zaal, en stapte met flukse stap het podium op. Bij de derde ging het mis, zij struikelde en ging plat op haar gezicht. Lees de rest van het bericht »

Op 15 april organiseren Marijke de Wit en ik in samenwerking met Balk en Kunstbalie de Inspiratiedag Koorregie. 3 regisseurs die hun sporen met koorregie hebben verdiend gaan aan het werk met 3 verschillende koren. Lees de rest van het bericht »

Fascinerend!
Ik gaf een workshop bij 4everyoung en zij zongen Fields of Gold.
De ene helft van het koor mocht kijken, terwijl de andere helft zong. Om te laten zien wat het effect van verschillende houdingen kan zijn liet ik de zangers met hun lijf en gezicht in schuine richting draaien. Op een bepaald moment in de muziek moesten ze hun hoofd richting publiek draaien en even later weer terug, in dezelfde schuine richting als hun lijf. Lees de rest van het bericht »

“Ik vind het essentieel dat het koor als groep én elke afzonderlijke zanger in die groep weet wat hij zingt en waarom hij dat zingt. Dan pas kan het koor zijn gevoel op het publiek overbrengen. Wat en waarom is voor mij belangrijker dan hoe”

(Jens Johansen, muzikaal leider Vocal Line in Zing magazine nr 41)

Maar als er géén dirigent in het spel is, bijvoorbeeld bij kleine vocal groups het geval, dan is het pas echt lastig: waar moet je naar kijken?!
Het is nu eenmaal best lastig om met z’n vijven een vijfstemmig arrangement te zingen, dus alle aandacht gaat gemakkelijk naar binnen: naar de eigen stem en het inpassen van die stem bij de andere stemmen. De blik blijft dan wat overbodig rondzwerven, gaat alle kanten op, zonder daadwerkelijk iets te zien. Lees de rest van het bericht »

Meestal begin ik een workshop met de vraag: waar willen jullie aan werken?
Best vaak wordt er dan gezegd: we willen beter contact maken met het publiek, zodat dat wat we zingen meer de zaal inkomt.

En dan kom ik er tijdens de workshop achter dat het hele koor de hele tijd de ogen strak op de dirigent gericht houdt. Tja, dan wordt het ook wel lastig! Lees de rest van het bericht »

Het kan zijn dat ik de enige ben, maar ik heb bij koren altijd moeite met de termen ‘links’ en ‘rechts’. Lang geleden heb ik bij een koor al een sinterklaassurprise gehad, waarbij ik mensen een route moest laten afleggen waarbij links niet links was, maar ‘links voor het koor’ of ‘links voor het publiek’. Enfin, het eindigde in een grote botsing, maar niemand raakte gewond. Lees de rest van het bericht »

Er is een prachtig initiatief genomen naar aanleiding van de vreselijke gebeurtenissen op Utøya. Componist Tom Dicke heeft een Kyrie Eleison geschreven voor de slachtoffers in Oslo, wat wordt uitgevoerd en opgenomen in de St Jan in Den Bosch.
Fanny, die mij er via Facebook op attendeerde, citeerde een overlevende van de schietpartij: “als één man zoveel haat kan creëren, hoeveel liefde kunnen wij met ons allen dan creëren.” Naast hoe indrukwekkend dit is om te zeggen wanneer je net zoveel haat hebt overleefd, trof me ook de combinatie met het zangproject. Lees de rest van het bericht »

Het is een bekend begrip inmiddels: de brede blik.
Waarbij je niet alleen voor je kijkt, maar je blik verwijdt, zodat je bijna 180 graden om je heen kunt kijken.
Daardoor heb je meer overzicht over wat de groep doet, en wat jouw rol daarin zou kunnen zijn. Simpel gezegd, dan overkomt je minder snel dat de hele groep van links naar rechts deint, terwijl jij vrolijk tegen de groep in, van rechts naar links deint.
Dit is een aardig filmpje om te illustreren wat er gebeurt als je focus te nauw is…