https://www.koorregie.nl/?p=140 blog van Meta Stevens over koorregie en podiumpresentatie Wed, 16 Nov 2016 09:47:11 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 https://www.koorregie.nl/?p=140#comment-12 Meta Stevens Thu, 19 May 2011 09:50:39 +0000 http://www.koorregie.nl/?p=140#comment-12 Hm, ik probeer je te volgen. Volgens mij bedoel ik: als je als jazzzanger een verhaal vertelt, wordt hooguit de jazzzanger beoordeeld, en niet jij. Maar het gaat er vooral om dat je, door in een rol te stappen, jezelf kan helpen in andere schoenen te stappen, schoenen die wel durven. En de focus op het verhaal is met de bedoeling dat het verhaal optimaal naar voren komt, en jij onbelangrijk bent. Dat is een besef. De rol is een hulpmiddel. Das wel een verschil. Hm, ik probeer je te volgen.
Volgens mij bedoel ik: als je als jazzzanger een verhaal vertelt, wordt hooguit de jazzzanger beoordeeld, en niet jij. Maar het gaat er vooral om dat je, door in een rol te stappen, jezelf kan helpen in andere schoenen te stappen, schoenen die wel durven.
En de focus op het verhaal is met de bedoeling dat het verhaal optimaal naar voren komt, en jij onbelangrijk bent. Dat is een besef. De rol is een hulpmiddel. Das wel een verschil.

]]> https://www.koorregie.nl/?p=140#comment-11 Bas t Hart Thu, 19 May 2011 09:40:31 +0000 http://www.koorregie.nl/?p=140#comment-11 Ha Meta, Leuke gedachte(n)kronkels toch weer. Of zou het echt zo werken? Ik voel me het meest aangesproken door de focus op de taak en niet op de persoon. Misschien is dat wel te leren, maar ... als we optreden voelen we ons toch bekeken, bewonderd, geadoreerd..... beoordeeld.....veroordeeld? En hoe zit het dan met het onderscheid tussen "ik vertel als jazzzanger (vrij naar Meta) een verhaal" en "het verhaal op zich"? Vereenzelvigen we ons teveel met onze kunstuiting? Ha Meta,
Leuke gedachte(n)kronkels toch weer. Of zou het echt zo werken? Ik voel me het meest aangesproken door de focus op de taak en niet op de persoon. Misschien is dat wel te leren, maar … als we optreden voelen we ons toch bekeken, bewonderd, geadoreerd….. beoordeeld…..veroordeeld? En hoe zit het dan met het onderscheid tussen “ik vertel als jazzzanger (vrij naar Meta) een verhaal” en “het verhaal op zich”? Vereenzelvigen we ons teveel met onze kunstuiting?

]]>