Want ja, in deze tijd hebben we ten zeerste de helende kracht van liefde en van samenzijn nodig.
En zingen doet dat. Muziek doet dat. Je kunt het niet concreet maken, je kunt het niet vastpakken. Maar iedereen kent het, hoe muziek kan raken. En hoe je vaak niet eens weet wat je raakte of waarom.
Ik weet nog hoe ik, omstreeks het overlijden van mijn vader, in het concertgebouw het Requiem van Verdi uitgevoerd zag. Meteen, met de eerste klanken die uit het koor opstegen, denderde het naar binnen. Al mijn defensies werden weggeslagen en de tranen rolden over mijn wangen. En dat stuk is nu voor altijd verbonden aan dat gevoel. Ik hoef maar een paar noten te horen, of ik ben terug bij dat gevoel, daar in dat concertgebouw.

Als het luisteren naar muziek al zo’n gevoel teweeg kan brengen, kun je nagaan hoe het is als je zelf zingt, en samen zingt! Ik zie het voortdurend, als ik workshops geef. Mensen worden blij, mensen genieten, mensen worden geraakt door wat ze zingen, of hoe ze anderen raken met hun zang. Het brengt mensen samen.

De kunst is om tijdens een optreden niet in de kramp te schieten dat het ‘goed’ moet zijn, of ‘mooi’, maar om bij die kracht te blijven. Zing met overgave en geniet ervan. Durf geraakt te zijn en te raken. Deel dat met je medezangers, en geef dat samen aan je publiek.
Dan gun je elkaar en je toehoorders een vonk van de helende werking van muziek.

En dat kun je niet uitleggen of vastpakken.

Meer dan tien jaar geleden was ik overspannen. Ik stopte met Dekoor, zette Prove it op pauze, en zat de hele dag thuis onder een dekentje voor de tv. Toen het langzaam weer wat beter ging vond ik dat het tijd was om me weer voorzichtig te laten zien aan de buitenwereld. Ik besloot de cursus ‘authentiek spel’ te doen. Dat was bij Jeroen.
En in de roos. Ik kon mezelf zijn, het was veilig, lekker fysiek, speels en goed voor mij. We moesten zelfs een monoloog doen, en ondanks eng, was het ook een belangrijke stap terug naar “hé ik ben er ook en ik mag gezien worden!”

Niet veel later kwam ik Jeroen een keer op de fiets tegen, en toen we doorpraatten, bleek tussen neus en lippen door dat hij de nieuwe regisseur was van ‘mijn’ Dekoor! Inmiddels is het meer ‘zijn’ Dekoor… Hij heeft er veel langer gewerkt, en prachtige shows gemaakt.

Er zijn niet zoveel koorregisseurs. Was hij koorregisseur? Ik zou eerder zeggen dat hij muzíek regisseerde. Hij wilde de muziek laten communiceren, en de regie kon daarbij helpen.
Wat ik mooi vond aan zijn regies, is dat hij de zangers op een fysieke manier in het lied zette. Bij Sheleg al Yiri bijvoorbeeld deden de zangers er het hele nummer over om hun armen hoog en breed te spreiden. Je vergt daarbij zoveel van je zangers dat het nummer extra diepte krijgt.
Maar mooier nog, hij zocht naar een mengeling van fysieke inspanning en mentale ontspanning. De zangers moeten zich goed voelen op het podium, zichzelf kunnen zijn. Authentiek.

Een mooie illustratie daarvan heb ik van oud-Dekoorder Rogier. Hij had een solo. Maar bij Rogier sta je als regisseur dan voor een uitdaging: laat je m staan, of kan ie beter lopen, zet je m achter of voor op het toneel, laat je hem zich richten naar het publiek of juist in zichzelf gekeerd? Het lijkt wel of niets hem in de juiste ontspanning kan zetten. Hoe goed hij ook zingt, het blijft er altijd wat onhandig uit zien.
Tot ze na de repetitie in Parnassos een biertje dronken. Jeroen keek nog eens goed: daar zat Rogier, met een biertje in de ene hand, en een sigaret in de andere, volkomen ontspannen en natuurlijk. Aha, dus dát is de oplossing! De solo van Rogier vond dus plaats aan een tafeltje, met bier en peuk. Of althans, bijna. Die mocht ie er bij denken.

Jeroen, ik hoop dat je het goed hebt, dat ze lekkere muziek hebben daarboven, en vooral dat je af en toe een goed deuntje mee mag spelen.